کاربردهای بالینی الکترو آنسفالوگرافی

EEG در اپیلپسی بیشترین کاربرد را دارد وبا نشان دادن فعالیت اپی لیتیفرم اینتریکتال یا دشارژهای اپیلپتیک ایکتال به تشخیص , تقسیم بندی و انتخاب درمان مناسب و پروگنوز کمک می کند .یا بصورت مانیتورینگ , تشخیص تشنجات واقعی را از موارد کاذب میسر می سازد . به صورت مانیتورینگ حین درمان تشنج استاتوس به بررسی پاسخ داروئی , و در موارد مقاوم صرع , EEG حین عمل (الکتروکورتیکوگرافی ) به تعیین دقیق فوکوس اپی لپسی راهنمایی می کند .

با ابداع روشهای تصویر برداری مدرن نقش EEG در تشخیص پاتولوژی های موضعی سربرال مثل تومور آبسه و کمتر شده است .ولی به عنوان مکمل روشهای تصویربرداری می تواند مورد استفاده قرار گیرد .
در بیماران دچار اختلال هوشیاری , EEG اغلب اهستگی ژنرالیزه نشان می دهد ولی گاهی با نشان دادن تغییرات خاصی به تشخیص و درمان و پروگنوز بیماران کمک می کند و به عنوان یکی از روشهای تایید کننده مرگ مغزی میتواند قرار گیرد .
EEG در عفونتهای CNS با نشان دادن PLED در نواحی تمپورال و یا فرونتال آنسفالیت هرپسی و یا با نشان دادن پترنهای پریودیک اختصاصی , بیماری SSPE و بیماری ژاکوب کرتسفلد را می تواند مطرح سازد . در بیماران دمانس , EEG به افتراق دمانس واقعی از سودودمانس و گاهی تشخیص علت , کمک مینماید . در ضایعات عروقی مغز با نشان دادن تغییرات به گرفتاری کورتکس و گاهی به تعیین پروگنوز بیماران کمک کننده است .
در نهایت EEG را می توان همراه با گرافهای دیگر مثل EEG برای بررسی علت سنکوب یا همراه با EMG برای بررسی فعالیت حرکتی در حین دشارژهای تشنجی و یا در پلی سومنوگرافی برای اختلالات خواب بکار برد .